Tundra

      Na północ od 70° szerokości geograficznej północnej ziemia odmarza latem jedynie na powierzchni. Na zamarzniętej glebie nie może rosnąć las. Tu zaczyna się Arktyka. Ziemia pokryta jest grubym dywanem z porostów, gdzieniegdzie widać wożące się karłowate krzewy. Wzdłuż potoków rośnie gęsto wierzba karłowata, bardziej na południe wznoszą się pierwsze brzozy. Taką roślinność i charakterystyczny krajobraz określa się fińskim słowem tundra, co oznacza bezleśną równinę. W krótkich miesiącach letnich zależnie od szerokości geograficznej - pod nie zachodzącym słońcem intensywnie rozwija się miejscowy świat roślin i zwierząt. Liczba gatunków jest wprawdzie niewielka, ale liczebność osobników może być bardzo wysoka. Dotyczy to także świata ptaków z charakterystycznymi gatunkami, takimi jak śnieguła, poświerka, świergotek rdzawogardlisty i rzepołuch. Masowo występujące w niektórych latach lemingi stanowią pożywienie dla drapieżników tundry, przede wszystkim dla majestatycznej sowy śnieżnej, Po lecie następuje w tundrze łagodna, kolorowa jesień, aż do wtargnęcia zimnej i długiej nocy polarnej. Wiele ptaków ucieka przed nią na południe.