Zachowanie ptaków



Życie ptaków jest ściśle związane z porami roku: po okresie tokowania i tworzenia par następuje czas wychowywania młodych, pierzenia się i okres spoczynku, a często jeszcze czeka je wędrówka. Ta kolejność występuje nie tylko u ptaków w naszych szerokościach geograficznych, gdzie lato i zima narzucają rytm życia, ale też w tropikach z wiecznym latem. Najbardziej widoczne są ptaki w okresie tokowania. Samiec zajmuje zwykle takie terytorium, w którym jest dość pożywienia dla przyszłej rodziny. Z tego obszaru przepędza inne samce swego gatunku; często wystarcza w tym celu jego śpiew. Inne gatunki ptaków, które nie stanowią bezpośredniej konkurencji, są tolerowane. Na swym terytorium samiec stara się być jak najbardziej widoczny. Ptaki łąkowe wzbijają się w powietrze, w tokowych lotach prezentują swój kunszt latania i wydają różne dźwięki. Ptaki leśne wybierają często stałe miejsca śpiewów, najczęściej na najwyższym drzewie.



Inne mają odmienne sposoby: dzięcioły bębnią na gałęziach, bekasy ,,beczą" wibrującymi w locie piórami ogona, bociany klekoczą, kaczory mają ozdobne stroje, cietrzewie bełkocą i czuszykają, sowy klaszczą skrzydłami, paw rozpościera wspaniały ogon, czajki koziołkują w locie, a kraska wykonuje w powietrzu salta. Często zbiera się więcej samców na wspólne toki. W czasie parzenia się samiec wskakuje na grzbiet samicy, a kopulacja polega często na przelotnym tylko zetknięciu obu kloak. Istnieją gatunki ptaków nie łączące się w małżeństwa, których samice szukają partnera na krótko, tylko do zapłodnienia. Większość ptaków tworzy sezonowe małżeństwa - na okres jednego lata lub wychowania młodych. Jesienią partnerzy tracą się z oczu i wydaje się, że się nie rozpoznają. Może się zdarzyć, że wrócą w następnym sezonie lęgowym na swoje stare terytorium i spotkają się tam przypadkowo. Tylko niektóre ptaki, jak kruki, wrony, orły przednie, gęsi i łabędzie łączą się w małżeństwa na całe życie. Zachowanie ptaków jest dla nas czasem niezrozumiałe. Gdy pies radośnie wita pana wracającego do domu, a kotka smuci się po odebraniu jej kociąt, możemy zrozumieć ich uczucia i odczytać z ich zachowania, co chcą wyrazić. W końcu my sami należymy do ssaków. Nasze uczucia są starsze niż nasz rozum: są historycznym dziedzictwem wspólnych przodków. Gałąź ptaków odszczepiła się od pnia zwierząt w innym miejscu: ptaki są od nas bardziej oddalone. Gdy para ptaków wychowuje młode, wydaje się, że partnerzy są sobie obcy, jedynie przypadkowo spotykają się przy gnieździe. Ptasia matka patrzy spokojnie, gdy wypadnięto z gniazda pisklę na jej oczach ginie z głodu, a przecież z łatwością mogłaby je włożyć do gniazda i nakarmić razem z pozostałym potomstwem. Z drugiej strony znamy pary ptaków - przynajmniej te hodowane w klatce - z których jeden umiera, gdy partner zostanie mu odebrany.

Dla wszystkich ptaków Europy istnieją nazwy krajowe, a więc także polskie. Każdy ptak ma dodatkowo nazwę łacińską o międzynarodowym zasięgu. Składa się ona z nazwy rodzaju, pisanej dużą literą, i nazwy gatunkowej, pisanej małą literą, przy czym blisko spokrewnione gatunki mają tę samą nazwę rodzajową. Blisko spokrewnione rodzaje zostały zebrane w rodziny; istnieją więc rodziny jaskółek, skowronków, sokołów i wiele innych.




Tagi:

Szukaj

Reklama



Reklama