POWRÓT

POWRÓT NA STRONĘ GŁÓWNĄ SERWISU

Gyps fulvus Sęp płowy        Dawniej zapewne sporadycznie lęgowy w Karpatach, zwłaszcza w Tatrach i Pieninach. Ostatnio notowany w kraju tylko jako wyjątkowo zalatujący. Chroniony.

Pochodzenie i systematyka. Gatunek zachodnio-palearktyczny.        Rozmieszczenie. W Polsce w XIX i na początku XX w. prawdopodobnie gnieździł się w Tatrach i Pieninach, odtąd tylko wyjątkowo zalatuje. Informacje o gniazdowaniu tego gatunku w dzisiejszych granicach Polski wywołują pewne zastrzeżenia.       Zmiany siedliskowe. W Polsce dla tego gatunku raczej nieistotne.       Wielkość populacji wolno żyjącej. Tylko sporadycznie zalatuje, np. w 1974 r. schwytano młodocianego osobnika w Piastowie pod Radomiem.       Kierunek i prognoza zmian populacji. Zanik gatunku na północnym skraju jego geograficznego zasięgu odnotowano w ostatnim stuleciu także poza granicami Polski, a na niektórych terenach, gdzie jeszcze występuje, zauważono spadek liczebny jego populacji. Jest zatem bardzo wątpliwe, aby ten okazały drapieżnik mógł powrócić w najbliższej przyszłości na dawne lęgowiska w Europie Środkowej.

Przyczyny wymierania. Nieznane. Wyraźny regres europejskiej populacji sępa płowego wiążą z trudnościami zdobycia przez to padlinożerne zwierzę podstawowego pokarmu (wzrost higieny na obszarach wypasowych) oraz z wystawianiem przynęt z truciznami, głównie ze strychniną.
Stosowane sposoby ochrony. Wraz z wszystkimi ptakami drapieżnymi podlega ochronie gatunkowej. Dawne polskie ostoje lęgowe sępa chronione są dziś przez Tatrzański i Pieniński Park Narodowy. Objęty Konwencją Waszyngtońską, Bońską  i Berneńską.
W połowie XIX w, donoszono, że sęp ten gnieździł się w Tatrach i to prawdopodobnie w polskiej części tych gór. W 1914 r. jednego młodocianego osobnika schwytano. a innego obserwowano w Pieninach, był to ostatni prawie dowiedziony przypadek gnieżdżenia się sępa płowego na pograniczu Polski.