POWRÓT

POWRÓT NA STRONĘ GŁÓWNĄ SERWISU

Chlictonias leucopterus  Rybitwa białoskrzydła      Rzadko gnieździ się (400-500 par) w środkowo-wschodniej części kraju. Chroniona.

Pochodzenie i systematyka. Gatunek monotypowy.        Rozmieszczenie. W Polsce większość znanych dotąd stanowisk miała charakter efemeryczny. Stosunkowo stałym, znanym przynajmniej od 1966 r. miejscem lęgów rybitwy białoskrzydłej są obszary aluwialne rz. Biebrzy w jej środkowym, a zwłaszcza dolnym biegu. W latach 1966 - 69 gnieździło się tam 25 par oraz 2 pary nad pobliską Narwią k.Laskowca, w 1971 r. - 90 par, w latach 1976-78 180-200 par, w 1979 r. 475 par i w 1980 r. - 420 par. Dwa inne, utrzymujące się przez kilka ostatnich lat, stanowiska znajdują się w okolicach Czeremchy i na stawach pod Białymstokiem, gdzie gnieździły się nie więcej niż 3 pary. Ponadto dwie pary gnieździły się w dolinie Narwi między Czarnocinem a Łomżą i dwie pary  koło Grądów-Woniecka.       Zmiany siedliskowe. Szczególnie ostro zaznaczyły się niekorzystne dla gatunku zmiany, jak regulowanie rzek, osuszanie i meliorowanie rzecznych terenów zalewowych oraz torfowisk z wodami źródliskowymi, a także usuwanie w obrębie stawów rybnych tzw. wierzchowin i płycizn, zwłaszcza porośniętych turzycami.         Wielkość populacji wolno żyjącej. 400-500 par lęgowych.      Kierunek i prognoza zmian populacji. Z trzech polskich stanowisk mających charakter trwały (Kotlina Biebrzy, okolice Czeremchy i stawy w Białymstoku) dwa pierwsze są najważniejsze ze względu na znaczną liczebność par. Na obu stanowiskach w latach siedemdziesiątych liczebność ta stale rosła. Na tej podstawie można oczekiwać, ze przynajmniej stanowisko biebrzańskie, ze względu na obfitość miejsc dogodnych do gniazdowania, jak i niewielkie znaczenie tego terenu dla gospodarki, utrzyma się na dotychczasowym poziomie. Musi być jednak spełniony warunek, że w siedliskach nadbiebrzańskich nie będzie się wprowadzać żadnych poważniejszych zmian.

Stosowane sposoby ochrony. Podlega ochronie gatunkowej  oraz postanowieniom zawartym w Konwencji i Ramsarskiej.
Proponowane sposoby ochrony. Pozostawić w stanie niezmienionym siedliska w trzech stałych ostojach tej rybitwy. Nie można dopuścić do regulacji Biebrzy i osuszenia całego jej południowego basenu. W miejscach, gdzie w danym roku zlokalizowane są kolonie lęgowe powinien obowiązywać czasowy zakaz wypasu bydła. Nad Biebrzą na terenach zajmowanych przez rybitwę białoskrzydłą, powinien zostać jak najszybciej utworzony park narodowy.
Stanowisko biebrzańskie, mimo iż znajduje się blisko zachodniej granicy zasięgu, jest jednym z najważniejszych w Europie z uwagi na jego wielkość i korzystne warunki dla rozrodu rybitwy. Reprezentuje ono siedlisko optymalne dla tego gatunku.