POWRÓT

POWRÓT NA STRONĘ GŁÓWNĄ SERWISU

Lagopus lagopus  Pardwa mszarna         Dawniej, być może jeszcze w XVIII lub nawet na początku XIX w. lęgował na północy kraju. Obecnie być może wyjątkowo zalatuje na tereny północno-wschodnie.

Pochodzenie i systematyka. W Polsce najwięcej szczątków tego ptaka znaleziono w warstwach kopalnych pochodzących z plejstocenu. We wczesnym holocenie na terenie Polski były dwa gatunki pardw, które wycofały się stąd w miarę ocieplania się klimatu. Obecnie pardwa mszarna jest gatunkiem politypowym (ok. 10-15 podgatunków).       Rozmieszczenie. Zasiedla obszary tundrowe, częściowo także strefę tajgi. Gatunek głównie osiadły. jedynie północna część populacji z początkiem zimy wędruje nieco dalej na południe, W niektórych latach wędrówki te mają charakter inwazji. Od co najmniej stu lal zasięg lęgowy pardwy mszarnej na kontynencie europejskim przesuwa się ku północy.       Zmiany siedliskowe. Obszary torfowiskowe w Europie, na południowym skraju areału pardwy, w ostatnich stuleciach uległy intensywnym przeobrażeniom na skutek ich osuszania i kultywowania dla celów rolniczych, rzadziej leśnych. Nie można też wykluczyć naturalnych zmian klimatycznych jako czynnika współkształtującego nowe warunki siedliskowe.       Wielkość populacji wolno żyjącej. Obecnie w Polsce nie występuje.       Kierunek i prognoza zmian populacji. Zanik tego gatunku w Polsce jest nieodwracalny.

Przyczyny wymierania. Niezupełnie wyjaśnione;
obok antropogenicznych zmian siedliskowych oraz możliwych wpływów klimatycznych nie bez znaczenia były też zbyt intensywne polowania na ten łatwy do łowów gatunek, prowadzone w rejonie Królewca jeszcze w XVIII i XIX stuleciu.
Próby reintrodukcji szczególnie często podejmowane w ubiegłym stuleciu, wykazały nierealność nadziei na powrót tego gatunku do siedlisk środkowej Europy.