POWRÓT

POWRÓT NA STRONĘ GŁÓWNĄ SERWISU

Picoides Dzięcioł białogrzbiety         Występuje rzadko i lokalnie w lasach górskich i nizinnych, zwłaszcza łęgach i grądach wschodniej części kraju. Chroniony.

Pochodzenie i systematyka. Gatunek politypowy. W Polsce, na terenach nizinnych występuje podgatunek nominatywny. Wydzielenie formy karpackiej jest kontrowersyjne. Na dużych obszarach gatunek wykazuje zmienność klinalną.       Rozmieszczenie. W Polsce osiąga zachodni kres swego zwartego areału. Występuje niemal wyłącznie na wschodzie kraju. Najliczniejszy jest w Puszczy Augustowskiej, Puszczy Białowieskiej, Kotlinie Biebrzańskiej, w lasach pod Warszawą i Włodawą, w Górach Świętokrzyskich, na Roztoczu koło Zwierzyńca, w Gorcach, Pieninach, na Pogórzu Przemyskim i w Bieszczadach. Notowany byt także nad jez. Oświn, w lasach nad Narwią, prawdopodobnie gnieździ się też w Puszczy Knyszyńskiej, w lasach nadodrzańskich między Kozłem a Krapkowicami oraz koło Strzelc Opolskich.       Zmiany siedliskowe. Z punktu widzenia wymagań i preferencji siedliskowej tego dzięcioła trudne do ustalenia.       Wielkość populacji wolno żyjącej. Nieznana. W całym kraju gnieździ się prawdopodobnie kilkaset par. W Puszczy Białowieskiej i Gorczańskim Parku Narodowym obszarach stałego i jak się wydaje najliczniejszego występowania tego gatunku w kraju - przeciętne zagęszczenie tego dzięcioła nie przekracza 1 pary na km2.       Kierunek i prognoza zmian populacji. Nie ma jednoznacznych dowodów, które miałyby świadczyć o istotnych zmianach w zasięgu i liczebności tego osiadłego gatunku. Dawne informacje ze Śląska, Wielkopolski i Mazur są równie ubogie i niekonkretne jak i współczesne, toteż brak jest dostatecznych podstaw, aby stwierdzić, że zmniejszył się zasięg dzięcioła białogrzbietego. Wychodząc z tego można zakładać, że w granicach Polski utrzyma się on jeszcze długo o ile podstawowe siedliska tego dzięcioła nie ulegną gwałtownej degradacji i zubożeniu.

Stosowane sposoby ochrony. Podlega ochronie gatunkowej. Lokalnie jego stanowiska są chronione przez parki narodowe (np. Białowieski, Roztoczański, Pieniński, Gorczański) i rezerwaty przyrody (np. Czerwone Bagno, Jezioro Siedmiu Wysp, Kozi Rynek, Białe Ługi). Chroniony w ramach Konwencji Berneńskiej.
Proponowane sposoby ochrony. Zachować dotychczasowe,  wskazane jest rozwijanie różnych form ochrony terenów leśnych z możliwie naturalnymi, różnowiekowymi drzewo- stanami.
Od drugiej polowy XIX w. lęgi dzięcioła białogrzbietego rejestrowano na Podtatrzu, w Beskidach, na Śląsku, a pojedyncze osobniki nawet w Wielkopolsce, np. pod Sulmierzycami. Stosunkowo licznie występował po prawej stronie Wisły.  W bieżącym stuleciu potwierdzono, iż dzięcioł ten występuje we wschodniej Polsce, ale znacznie rzadziej niż dawniej.