Ptaki Polski

     Rzadko gnieździ się (400-500 par) w środkowo-wschodniej części kraju. Chroniona.

      Pochodzenie i systematyka. Gatunek monotypowy. 
      Rozmieszczenie.

W Polsce większość znanych dotąd stanowisk miała charakter efemeryczny. Stosunkowo stałym, znanym przynajmniej od 1966 r. miejscem lęgów rybitwy białoskrzydłej są obszary aluwialne rz. Biebrzy w jej środkowym, a zwłaszcza dolnym biegu. W latach 1966 - 69 gnieździło się tam 25 par oraz 2 pary nad pobliską Narwią k.Laskowca, w 1971 r. - 90 par, w latach 1976-78 180-200 par, w 1979 r. 475 par i w 1980 r. - 420 par. Dwa inne, utrzymujące się przez kilka ostatnich lat, stanowiska znajdują się w okolicach Czeremchy i na stawach pod Białymstokiem, gdzie gnieździły się nie więcej niż 3 pary. Ponadto dwie pary gnieździły się w dolinie Narwi między Czarnocinem a Łomżą i dwie pary  koło Grądów-Woniecka.
      Zmiany siedliskowe. Szczególnie ostro zaznaczyły się niekorzystne dla gatunku zmiany, jak regulowanie rzek, osuszanie i meliorowanie rzecznych terenów zalewowych oraz torfowisk z wodami źródliskowymi, a także usuwanie w obrębie stawów rybnych tzw. wierzchowin i płycizn, zwłaszcza porośniętych turzycami. 
       Wielkość populacji wolno żyjącej. 400-500 par lęgowych.
     Kierunek i prognoza zmian populacji. Z trzech polskich stanowisk mających charakter trwały (Kotlina Biebrzy, okolice Czeremchy i stawy w Białymstoku) dwa pierwsze są najważniejsze ze względu na znaczną liczebność par. Na obu stanowiskach w latach siedemdziesiątych liczebność ta stale rosła. Na tej podstawie można oczekiwać, ze przynajmniej stanowisko biebrzańskie, ze względu na obfitość miejsc dogodnych do gniazdowania, jak i niewielkie znaczenie tego terenu dla gospodarki, utrzyma się na dotychczasowym poziomie. Musi być jednak spełniony warunek, że w siedliskach nadbiebrzańskich nie będzie się wprowadzać żadnych poważniejszych zmian.