Ptaki Polski

      Gnieździ się z rzadka w Karpatach i na Mazurach. Dawniej notowany także na Śląsku. Chroniony.

      Pochodzenie i systematyka. Typowy gatunek tajgowy, prawdopodobnie dość młody, w plejstocenie oddzielił się od pospolitego u nas puszczyka, z którym daje płodne potomstwo. Szczątki kopalne znaleziono na czterech stanowiskach plejstoceńskich, z których 3 znajdują się z dala od granic dzisiejszego zasięgu (Węgry - 2, Szwajcaria - 1). W Polsce szczątki tego puszczyka odkryto w warstwach z okresu Zlodowacenia Bałtyckiego w Jaskini Raj pod Kielcami. Gatunek politypowy; klinalnie zróżnicowany pod względem wielkości i ubarwienia.
      Rozmieszczenie.

W Polsce puszczyk uralski gnieździ się nielicznie na Mazurach i w Karpatach. Ponadto wykazano stanowiska lęgowe w Puszczy Niepołomickiej oraz kilka pod Przemyślem k. Prałkowic. Dane o występowaniu tego puszczyka w Puszczy Białej są kontrowersyjne i wymagają sprawdzenia. Niektórzy ornitolodzy sugerują, że może się gnieździć również w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej w rejonie Złotego Potoku, w pobliżu Kazimierza Dolnego nad Wisłą i w Puszczy Kozienickiej. Nie potwierdzono występowania na Śląsku i w Tatrach. 
      Zmiany siedliskowe. Jakkolwiek od lat wskutek wyrębów zmniejsza się powierzchnia lasów, a poza tym ulegają one gwałtownemu odmładzaniu, to dla puszczyka uralskiego tego typu zmiany siedliskowe są u nas raczej mało istotne.
      Wielkość populacji wolno żyjącej. Nieznana, prawdopodobnie nie więcej niż 250 par. 
      Kierunek i prognoza zmian populacji. Trudne do określenia. Brak potwierdzenia dawnych obserwacji ze Śląska i z Tatr, które mogły dotyczyć lęgów efemerycznych, nie może być dowodem zanikania populacji. Natomiast wzrost liczby danych o stanowiskach tego puszczyka jest raczej wynikiem intensyfikacji badań terenowych, aniżeli wyrazem progresu populacji. Gatunek ten ma u nas szansę długo utrzymać się na stałym poziomie liczebnym.