Ptaki Polski

      Reprezentowany w Polsce przez kilka lokalnych populacji w górach z piętrem alpejskim. Największa jest populacja tatrzańska (po stronie polskiej do 100 par), pozostałe są znacznie drobniejsze i tym samym bardziej zagrożone. Gatunek chroniony.

      Pochodzenie i systematyka. Kopalne szczątki odkryto na nielicznych stanowiskach w Europie Zachodniej i Środkowej (Francja, Szwajcaria, Włochy, Czechy, Słowacja). w osadach środkowego i górnego plejstocenu. Gatunek politypowy (wyróżniono 11 podgatunków), Polskę zasiedla podgatunek nominatywny.
      Rozmieszczenie.

W Polsce występuje w Karkonoszach: w Śnieżnych Kotłach, na Śnieżce i koło Małego Stawu, na Śnieżniku; w Beskidzie Wysokim na Babiej Górze, Tatrach Zachodnich i Wysokich, w Bieszczadach - na Połoninie Wetlińskiej w masywie Tarnicy, Halicza i Krzemienia. Stanowiska w Karkonoszach i polskich Karpatach są najdalej na północ wysuniętymi w Europie.
      Zmiany siedliskowe. W Polsce stanowiska lęgowe płochacza halnego znajdują się prawie całkowicie w obrębie parków narodowych, które dość skutecznie zabezpieczają jego siedliska przed groźnymi zmianami antropogenicznymi, a ponadto siedliska te są stosunkowo trwałe ekologicznie i nie poddają się łatwo procesom sukcesji.
      Wielkość populacji wolno żyjącej. Łącznie 100-150 par. Najliczniejsza jest populacja tatrzańska (większość terenów lęgowych znajduje się jednak po stronie słowackiej), szacowana na kilkadziesiąt do stu par po stronie polskiej. Stan populacji karkonoskiej wynosi ok. 20 par, babiogórskiej - nie więcej niż kilkanaście, bieszczadzkiej - nie więcej niż 10.
      Kierunek i prognoza zmian populacji. Mimo corocznych znacznych wahań, liczebność poszczególnych populacji utrzymuje się jednak w dynamicznej równowadze. Silnie zagrożone są tylko drobne populacje - bieszczadzka, babiogórska i na Śnieżniku.