Mewa mała, Larus minutus

Larus minutus

Mewa mała

 

      Kilka stanowisk lęgowych tej mewy znajduje się tylko na północy kraju. Gatunek o zmiennej liczebności, chroniony.

      Pochodzenie i systematyka. Gatunek monotypowy.
      Rozmieszczenie.



W Polsce ostatnio zarejestrowano trzy stanowiska tego gatunku: 10 par gniazdowało nad jez. Drużno, gdzie po raz pierwszy lęgi mewy małej stwierdzono w 1821 r. Odkryto na Bagnach Biebrzańskich kolonię liczącą 51 par lęgowych. Ponadto na jez. Karpino k. Trzebieży Szczecińskiej znaleziono 2 gniazda. Prawdopodobnie zdarzają się także sporadyczne lęgi na jez. Łebsko, Gardno i na jez. Żarnowieckim.
      Zmiany siedliskowe. Wszystkie stwierdzone w kraju stanowiska lęgowe byty usytuowane na terenach zaliczanych do typowych siedlisk tego gatunku; tereny te są narażone i w wielu miejscach podlegają bądź naturalnemu zarastaniu, bądź przeobrażeniom antropogenicznym.
      Wielkość populacji wolno żyjącej. W poszczególnych latach liczebność mewy małej ulega znacznym wahaniom. W całym kraju żyje maksimum 70-80 par lęgowych.
      Kierunek i prognoza zmian populacji. Wydaje się. że pomimo zmiennej sytuacji gatunku na lęgowiskach, w bilansie ogólnokrajowym populacja wykazuje zdolności utrzymywania się na niewysokim chwiejnym poziomie.



Stosowane sposoby ochrony. Podlega ochronie gatunkowej. Stanowisko na jez. Drużno jest chronione dzięki istnieniu rezerwatu ornitologicznego o tej samej nazwie, zaś lęgowiska na jez. Łebsko i Gardno chroni Słowiński Park Narodowy. Objęta postanowieniami Konwencji Ramsarskiej.
Proponowane sposoby ochrony.
Ochronę gatunkową powinna uzupełniać specjalna ochrona niektórych kolonii lęgowych.
Gniazdowanie mewy malej w dolinie Biebrzy jest dodatkowym argumentem przemawiającym za wprowadzeniem ochrony prawnej tego unikalnego pod względem przyrodniczym obszaru.




Tagi:

Szukaj

Reklama



Reklama