Tagi:
- Kulon, Burhinus oedicnemus, ptak, ochrona, ptakiw Polsce, zagrożenia, gniazdowanie, lęgowiska, siedliska
Dawniej lęgowy w wielu miejscach dorzeczy Odry Wisty, dziś tylko lokalnie w dolinie Bugu i Narwi, w liczbie poniżej dziesięciu par. Zanikający. Chroniony. |
|
|
|
Pochodzenie i
systematyka. Gatunek politypowy.
W Polsce znanych
jest obecnie 7 stanowisk lęgowych rozmieszczonych w dolinie Bugu i Narwi;
być może gnieździ się też nad środkową Wisłą. |
||
Przyczyny wymierania. Spadek liczebności i zanik kulona zaznacza się
w całej środkowej Europie. Główną tego przyczyną jest znikanie dogodnych
miejsc lęgowych w wyniku zalesiania i zagospodarowywania ugorów i nieużytków,
a także wskutek regulacji rzek. Do opuszczenia niektórych stanowisk
prawdopodobnie przyczyniła się również wzmożona penetracja miejsc lęgowych
przez człowieka. Liczebność kulona może spadać również w wyniku zatrucia
siedlisk na obszarach lęgowych i zimowiskach.
Stosowane sposoby ochrony. Podlega ochronie gatunkowej oraz postanowieniom
Konwencji Bońskiej i Berneńskiej.
Proponowane sposoby ochrony. Należy jak najszybciej utworzyć rezerwaty
przyrody chroniące wszystkie znane u nas stanowiska kulona i siedliska w ich
bezpośrednim sąsiedztwie (jak dotąd żadne ze stanowisk lęgowych kulona nie
znajduje się pod ochroną). Ze względu na znaczną wielkość rewirów tego
ptaka rezerwaty nie mogą być mniejsze niż 50 ha. Na terenie rezerwatów należy
wprowadzić zakaz zalesiania oraz, w miarę potrzeby, usuwać nadmiernie
rozwijającą się roślinność. W sezonie lęgowym (od drugiej potowy kwietnia
do lipca) powinien tam obowiązywać zakaz wstępu dla ludzi i wypasu bydła.