Kulon, Burhinus oedicnemus

Burhinus oedicnemus

Kulon

      Dawniej lęgowy w wielu miejscach dorzeczy Odry Wisty, dziś tylko lokalnie w dolinie Bugu i Narwi, w liczbie poniżej dziesięciu par. Zanikający. Chroniony.

      Pochodzenie i systematyka. Gatunek politypowy.
      Rozmieszczenie.



W Polsce znanych jest obecnie 7 stanowisk lęgowych rozmieszczonych w dolinie Bugu i Narwi; być może gnieździ się też nad środkową Wisłą.
      Zmiany siedliskowe. Siedliska kulona są nietrwale i ulegają silnemu zanikowi w wyniku naturalnego zarastania, w ostatnich dziesięcioleciach znacznie przyspieszonych akcją planowego zalesiania nieużytków.
      Wielkość populacji wolno żyjącej. W ostatnich latach zanotowano zaledwie 7-8 par na siedmiu stanowiskach. Biorąc pod uwagę możliwość występowania kulonów jeszcze na niektórych starszych, od wielu lat nie kontrolowanych stanowiskach, stan krajowej populacji można szacować na ok. 10 par. 
      Kierunek i prognoza zmian populacji. Od początku XX w. obserwuje się stały i silny spadek liczebności kulona. Jeżeli ten trend utrzyma się, gatunek może w Polsce wyginąć jeszcze w tym stuleciu. 



Przyczyny wymierania. Spadek liczebności i zanik kulona zaznacza się w całej środkowej Europie. Główną tego przyczyną jest znikanie dogodnych miejsc lęgowych w wyniku zalesiania i zagospodarowywania ugorów i nieużytków, a także wskutek regulacji rzek. Do opuszczenia niektórych stanowisk prawdopodobnie przyczyniła się również wzmożona penetracja miejsc lęgowych przez człowieka. Liczebność kulona może spadać również w wyniku zatrucia siedlisk na obszarach lęgowych i zimowiskach.
Stosowane sposoby ochrony.
Podlega ochronie gatunkowej oraz postanowieniom Konwencji Bońskiej i Berneńskiej.
Proponowane sposoby ochrony.
Należy jak najszybciej utworzyć rezerwaty przyrody chroniące wszystkie znane u nas stanowiska kulona i siedliska w ich bezpośrednim sąsiedztwie (jak dotąd żadne ze stanowisk lęgowych kulona nie znajduje się pod ochroną). Ze względu na znaczną wielkość rewirów tego ptaka rezerwaty nie mogą być mniejsze niż 50 ha. Na terenie rezerwatów należy wprowadzić zakaz zalesiania oraz, w miarę potrzeby, usuwać nadmiernie rozwijającą się roślinność. W sezonie lęgowym (od drugiej potowy kwietnia do lipca) powinien tam obowiązywać zakaz wstępu dla ludzi i wypasu bydła.




Tagi:

Szukaj

Reklama



Reklama