Ptaki Polski

      Występuje rzadko i lokalnie w lasach górskich i nizinnych, zwłaszcza łęgach i grądach wschodniej części kraju. Chroniony.

      Pochodzenie i systematyka. Gatunek politypowy. W Polsce, na terenach nizinnych występuje podgatunek nominatywny. Wydzielenie formy karpackiej jest kontrowersyjne. Na dużych obszarach gatunek wykazuje zmienność klinalną.
      Rozmieszczenie.

W Polsce osiąga zachodni kres swego zwartego areału. Występuje niemal wyłącznie na wschodzie kraju. Najliczniejszy jest w Puszczy Augustowskiej, Puszczy Białowieskiej, Kotlinie Biebrzańskiej, w lasach pod Warszawą i Włodawą, w Górach Świętokrzyskich, na Roztoczu koło Zwierzyńca, w Gorcach, Pieninach, na Pogórzu Przemyskim i w Bieszczadach. Notowany byt także nad jez. Oświn, w lasach nad Narwią, prawdopodobnie gnieździ się też w Puszczy Knyszyńskiej, w lasach nadodrzańskich między Kozłem a Krapkowicami oraz koło Strzelc Opolskich.
      Zmiany siedliskowe. Z punktu widzenia wymagań i preferencji siedliskowej tego dzięcioła trudne do ustalenia.
      Wielkość populacji wolno żyjącej. Nieznana. W całym kraju gnieździ się prawdopodobnie kilkaset par. W Puszczy Białowieskiej i Gorczańskim Parku Narodowym obszarach stałego i jak się wydaje najliczniejszego występowania tego gatunku w kraju - przeciętne zagęszczenie tego dzięcioła nie przekracza 1 pary na km2.
      Kierunek i prognoza zmian populacji. Nie ma jednoznacznych dowodów, które miałyby świadczyć o istotnych zmianach w zasięgu i liczebności tego osiadłego gatunku. Dawne informacje ze Śląska, Wielkopolski i Mazur są równie ubogie i niekonkretne jak i współczesne, toteż brak jest dostatecznych podstaw, aby stwierdzić, że zmniejszył się zasięg dzięcioła białogrzbietego. Wychodząc z tego można zakładać, że w granicach Polski utrzyma się on jeszcze długo o ile podstawowe siedliska tego dzięcioła nie ulegną gwałtownej degradacji i zubożeniu.