Ptaki Polski

      Gatunek nieregularnie i lokalnie lęgowy, poza tym w całym kraju przelotny. Ścisłe chroniony.

      Pochodzenie i systematyka. Szczątki czapli purpurowej stwierdzono w plejstoceńskich osadach we Włoszech, na Półwyspie Apszerońskim w Azerbejdżanie i w holoceńskich osadach na Węgrzech. Gatunek politypowy.
      Rozmieszczenie.

Gnieździ się nieregularnie i lokalnie, zwłaszcza w dolinie Baryczy na Stawach Milickich, w dolinie Bzury na stawie Okręt k. Łowicza i na stawie w Spytkowicach k. Zatora. Prawdopodobnie czapla ta gnieździ się też w dorzeczach Biebrzy i Sanu. np. w Budach Stalowskich pod Tarnobrzegiem. Wszystkie polskie stanowiska leżą na skraju zasięgu populacji europejskiej. W różnych częściach kraju, zwłaszcza na południu, obserwowano ptaki zalatujące co najmniej kilkadziesiąt razy, od wiosny do jesieni.
      Zmiany siedliskowe. Czapli purpurowej może zagrażać wykaszanie i wypalanie trzcin praktykowane zwłaszcza na stawach produkcyjnych.
      Wielkość populacji wolno żyjącej. W ostatnim dziesięcioleciu w Polsce rejestruje się zaledwie kilka par rocznie. Ponieważ przez Polskę przebiega granica areału lęgowego liczebność populacji czapli purpurowej waha się od 0 do kilkunastu par. 
      Kierunek i prognoza zmian populacji. W Polsce gatunek ten pojawia się sporadycznie, a w ostatnim dwudziestoleciu coraz rzadziej. Można się spodziewać, że w niedalekiej przyszłości czapla purpurowa w Polsce zaniknie. Krajowe materiały nie pozwalają jednak na wiarygodne przewidywanie losów tej populacji.