Ptaki Polski

      Nieliczny ptak lęgowy (300-350 par), występujący lokalnie, głównie na północy i wschodzie kraju. Stopniowo zanikający, zwłaszcza na skutek zmian siedliskowych. Ściśle chroniony.

      Pochodzenie i systematyka. Gatunek powstał najprawdopodobniej na początku plejstocenu. Monotypowy.
      Rozmieszczenie.

W Polsce błotniak łąkowy występuje przeważnie na terenach wschodnich i północnych. Najliczniejszy jest w dolinie Biebrzy, gdzie w 1980 r. zarejestrowano 72 pary, znaczne skupiska lęgowe tworzy też nad Narwią (20 par), na torfowiskach węglanowych pod Chełmem (35 par) i torfowiskach Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego (30-40 par). Nad Bzurą w Łódzkiem, w latach siedemdziesiątych stwierdzono obecność 14-16 par. Na Wybrzeżu zarejestrowano ok. 30 par, głównie w rejonie Słowińskiego Parku Narodowego, Jez. Drużno, dolnej Odry i Jez. Świdwie, Trzebiatowa i Koszalina. W pozostałych miejscach rejestrowano lęgi tylko pojedynczych par.
      Zmiany siedliskowe. Preferowane przez błotniaka łąkowego rozlegle torfowiska niskie zostały w Polsce w wielu miejscach osuszone. Na przykład na Krowim Bagnie i przyległych terenach w latach 1968-69 stwierdzono gniazdowanie 30 par, a w 1984 r. - po osuszeniu bagien - już tylko 4 pary. Obecnie ptaki te żyją przeważnie w niedużych enklawach łąkowo-bagienno-stawowych, gdzie zakładają na ogól pojedyncze gniazda.
      Wielkość populacji wolno żyjącej. 300-350 par. 
      Kierunek i prognoza zmian populacji. W Polsce, podobnie jak i w całej Europie, obserwuje się stały spadek liczebności błotniaka łąkowego i jego ustępowanie z niektórych stanowisk. Proces ten będzie prawdopodobnie postępował wraz z osuszaniem i zagospodarowywaniem terenów podmokłych. Zatrzymanie spadku jest możliwe tylko w dwóch przypadkach: 1) jeśli gatunek przystosuje się do gniazdowania na terenach zagospodarowanych (uprawy zbożowe. młodniki, poręby i in.), podobnie jak to miało miejsce w niektórych krajach Europy Zachodniej; 2) jeśli zostaną utrzymane populacje błotniaka na dużych obszarach, przede wszystkim dzięki ochronie Bagien Biebrzy, Narwi, torfowisk Lubelszczyzny i innych ważniejszych ostoi tego ptaka.