Ptaki Polski

Pochodzenie i systematyka. Odkryte na naszych ziemiach kopalne szczątki tego gatunku pochodzą z dolnego holocenu. Wyróżnia się 2 lub 3 pod-gatunki.
      Rozmieszczenie. Środkowa i południowa Europa. umiarkowana strefa Azji, północna i południowa Afryka. Zasiedla niżową część Polski, nie sięga na południe dalej niż po linię Słubice - Legnica - Racibórz - Oświęcim - Tarnobrzeg - Leżajsk - Chełm. Lęgowiska są rozproszone, a żyją w nich najczęściej pojedyncze pary. Większe skupiska lęgowe spotyka się w dolinie Baryczy [8], Kotlinie Biebrzańskiej [6], dolinie Narwi [7], na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim [5] oraz w niektórych rejonach Pomorza, Mazur i Wielkopolski.
      Zmiany siedliskowe. W Polsce ustawicznie zmniejsza się powierzchnia siedliskowa bąka, przede wszystkim w wyniku regulacji rzek i melioracji, a także wycinania i wypalania szuwarów, które są szczególnie powszechne na Mazurach. Tam ostatnio regularnie pozyskuje się trzcinę na skalę przemysłową. Wczesnowiosenne wypalanie roślinności bagienno-wodnej ma miejsce zarówno nad jeziorami, jak i w dolinach rzek. Do zniszczeń siedlisk bąka przyczynia się także każde okresowe oczyszczanie stawów rybnych.
      Wielkość populacji wolno żyjącej. Szacunkowo 800 par lęgowych. W ostatnich kilkunastu latach w Polsce udokumentowano występowanie około 600 terytorialnych samców.
      Kierunek i prognoza zmian populacji. W wyniku przekształceń krajobrazu i zanikania niektórych dawnych ostoi tego ptaka, liczebność bąka w Polsce najprawdopodobniej od kilkudziesięciu lat maleje. Postępująca degradacja jego siedlisk przypuszczalnie spowoduje, iż proces ten będzie się nasilał.